ADA

Hiçbir duygumu ertelemedim ben. Yaşayacağım hiçbir şeyi sonraya bırakmadım. Sonra diye bir şeyin olmadığını biliyorum çünkü. Hep yarına dair hayaller kurmak, gelmesi mümkün olmayacak zamanları beklemek benim işim değil.Aşk zamana meydan okur ama sen karşı koyamazsın ona. Orada durup öylece bekleyemezsin geleceği. Bir adım atmalısın, bir el uzatmalısın aşka doğru..!Aşkın anahtarı cesaret değil mi yar? Cesur olmak gerekmez mi bir sevdayı yaşamak, büyütmek için?Kaç gece yalnız geçti hesaplasana… Kaç gece bir sonraki günü düşünerek geçti. Neler yapabilirdik, neler yaşayabilirdik düşünsene..! Her sabahı birlikte karşılamak vardı seninle. Gözünü açar açmaz ilk gördüğün şey ben olurdum ve sen benim yüzümde mutluluğu görürdün.Bu kentin sokaklarında el ele dolaşabilirdik. Girmediğimiz sokak kalmazdı. Bakışlara aldırmadan sokağın ortasında sarılıp öpebilirdim seni.Bir şarkıyı sözlerini bilmesek bile bağıra çağıra söyleyebilirdik. Sonra bir filme gider, bir kitap okur, bir martının bir lokma simit kapabilmek için vapurların peşinden bıkmadan uçuşunu izleyebilirdik.Paylaştığımız her an beynimize bir daha çıkmamak üzere kazınırdı. Özlerdik birbirimizi delicesine. Bir saati yalnız geçirsek, bir sonraki saati iki saatlik yaşardık.Peki biz ne yaptık. Aşkı bir bekleyişin sırtına yükleyip ona sadece uzaktan bakmakla yetindik. Her an aşkı yaşamak varken, her gün birbirimizi yeniden keşfetmek varken, bu yolda birer kaşif olmak varken sürgünleri yaşamaya mahkum ettik birbirimizi. Bu sürgünlüğe son vermenin zamanı geldi artık. Sana huzur vaat etmiyorum. Aşkta huzur arayan yanılır. Ben tutkunun, en koyu sevdanın sözcüğüyüm. Onlar adına konuşuyorum.Gözlerinin içine bakıp “Seni Seviyorum” demek istiyorum. Aşkın akışına kapılıp hiçbir kaygı duymadan gidebildiğim yere kadar gitmek istiyorum. Kokunu içime çekmek, teninin sıcaklığıyla irkilmek istiyorum. Yaşama senin adınla anlam katmak, mutluluğu bulmak ve bir daha kaybetmemek istiyorum.Hep birini sevmek istemiştim, yitikte olsa yalanda olsa , yanımda olmasa da sevmeyi delicesine ve sen çıktın karşıma..Ben Mecnun isem benim sevdiğim Leyla  olsun isterim , yan yana olmasak da , beden toprağa kavuşsa da ruhlarımız hiç ayrılmasın isterim. Sen böyle sevebilir misin? Ben severim diyorum kendi kendime en az ölüm kadar gerçek. Keşke şimdi yanımda olsaydın, ama yoksun! Olsun diyorum, ben seni öylesine sevmedim ki! Ben seni sıcak tenin içinde sevmedim , ben seni ruhunla sevdim. Ben seni! Ben seni zifiri bir karanlıkta sevdim .Sevdim mi acaba? Gerçek sevgi bu mu? İçimi  yakan bu ateşin adı aşk mı? Yoksa ,yoksa her şeyin yapmacık olduğu şu küçücük dünyada daha da küçülen insanların adını aşk koydukları bir heyecan mı sadece? Eğer bu gerçek aşk değilse gerçeğini hayal bile etmek istemem. Şu an hissettiklerim bile beni ağır ağır boşluğa çekiyor bundan fazlasını ne hislerim ne yüreğim ne de ruhum kaldırır. Sadece bir tek cevap ver. Ben senin kalbinde hiç olmasam da artık sana sarılamasam da unutma ki bu ateş hiç sönmeyecek değil mi? Ta ki ölene dek. Sevda’nın adını  tek bir yürek kalmasa da , tüm kalplere mühür vurulsa da , seven gönülleri kor ateşle dağlasalar da, benim kalbim seni anar , benim sevdam tüm mühürleri söker , ben de dağlanacak tam bin yürek var her biri Arş kadar.Tekrar soruyorum “Sen beni böyle sevebilir misin?”Dur ! sakın söyleme, ben duyamıyor olsam da , kim bilir belki karanlık kıskanır, belki yalnızlık çekemez sevdamızı. Belki de ışıklar küser gözlerime . Bir sel olur çağlar yüreğim aşkın yıkımında . Ne olur sarmaşıklar girmesin aramıza ; zehirli sarmaşıklar. Tut elimden ne olursun beni sensiz sadece sensiz bırakma. Bir gün olurda duyarsan çekildiğini bedenimin toprağa “gülmeyen bir yüzü vardı yazsınlar mezar taşıma”. Sonra gelip güldür beni bir tanem. Ay ışığında gel mezarıma , bir demet papatya bırak mezarımın başucuna, ellerini üstüme yığılı toprağa sok ve hisset hayattayken sana anlatamadıklarımı. Dedimya ben zifiri karanlıkta sevdim; kuşkusuz, amaçsız, ölesiye sevdim, tabi adı sevdaysa bu çilenin.Adına her ne diyorlarsa acı, ızdırap , keder tarifi her neyse bu duygunun ben kabulüm sen yanımdaysan.Şu içimden geçenlerin sadece birini tutup çıkarabilsem seni sana onunla anlatabilsem ne yazmaya kalem ne de satırlarıma kağıtlar yeterdi. Çünkü sen benim içimdesin ruhumun deli sarmaşığı!Seni seviyorum, seni seviyorum Öylesine değil , ölümüne, bir bulmacanın karelerinde yok olmacasına!Hatırlar mısın? hep seher bülbülüm derdin bana ben sana seni öldükten sonrada seveceğim derdim de sen hep gülerdin, hiç inanmazdın bana belki ben öyle hissederdim, sanki fersahlar vardı aramızda ben senin başucundayken. Hep boşluğa dalardı gözlerin sanki bir benim yanımdaydın bir boşluğun içindeki düşlerde. Bak işte aradan nice yıllar geçti ben toprak oldum sen Eski Toprak!Hani papatyalarımız vardı cam vazoda sakladığımız arada bir alıp seviyor sevmiyor oynadığımız papatyalar. Şimdi boş görüyorum vazoyu aşkımız soldu mu yoksa sevdiğim?Ben seni böyle sevdim, beşikten mezara kadar değil , ruhum yok olana kadar.Sen beni böyle sevebilir misin?Sensiz geçen her gün ufkuma göz yaşı yağıyor , ben zaten gözyaşı olmuşum! Hatıralarının sıcaklığı tüm ruhumu ısıtıyor aradan geçen onca yıla rağmen. Hatırlar mısın sevdiğim? Hani gözlerinde kendimi görmeye çalışırdım da sen hep ağlardın da puslu bir hayal olurdum gözlerinin içinde , ellerini tutarken, sana sarılırken yutkunurdun hep öyle ağlamaklı. Bugün ruhlar semada ölümle dans ediyorlar yırtık kefenlerinde. Bugün yıldızlar bizim için parlıyor farkında mısın?Senden ayrılmadan; yani seni terk etmeden önce saçlarından bir tutam aldım, şimdi avuçlarımın içindeler. Hani ben ölmüştüm de sen bana sarılıp ağlamıştın da ben kıpırdayamamıştım , usul usul gel kollarıma sevdiğim kainatı kıskandırmadan gel ben seni işte böyle sevdim.Gögüs germek istedim herseye yapamadım. Bu hasret yıprattı beni her geçen gün. Yanımda olmanı istedim sen anlamadın. Dolaştım günlerce Yagmurda ıslanan boş sokaklara kattım gözyaşlarımı. Seni seviyorum diye haykırdım bir tepeden sen duymadın. Her zaman seni sevdim inandıramadım.Korktum belkide seni kendimden daha fazla sevmekten. Kaygım ondan oldu bu sevgiden. Gecelerce gözlerimde hayalin seni yaşadım bu sevgiyle. En sonunda bu sevginin adını yalan koydum seni unutabilmek umuduyla. Seni ne unutabildim ne de doyasıya sevebildim.Her zaman sana olan sevgimi anlatamamaktan korkmuştum. Ne garip şimdi sana olan sonsuz sevgimi sana anlatamıyorum. Yanlızca yazıyorum sensizlige ekleyip. Yok edebilirim zannetmiştim oysa. Zamanı çare bilip sana dair her şeyi silmeye baslamıştım beynimden. Olmadı olmadı işte. Böylesi bir sevgiyi gönlümden koparıp atamayacagımı bilmem gerekirdi. şu anda ne bir başkasında seni bulabilecegimi ne de bir başkasını senden fazla sevebilecegimi zannetmiyorum.Art?-ık yanlızca seni yaşıyorum ölümüne. Bu sevgi benim sonum bile olsa yaşamaya devam edecegim aldırmadan geçen zamana. Her geçen gün seni daha çok sevecegim benim olmasan bileNedenini bilmediğim bir arzuyla bugün hergünkünden daha çok istedim yanımda olmanı.Kolay değil,sensiz olmak,içinin yarısını boş tutmak, kolay değil her sabah bir martı sesiyle irkilmesi bu yoksul bedenimin.Ancak bu ayrılığın bir süreliğine oluşu,teselli dolduruyor yüreğime.Her ne kadar bu sürenin uzunluğunu bilmesek de sonunun olduğunu bilmek umutlandırıcı.Zaten her şey umut edebilmekle başlamadı mı ?Seni düşünüp de kendimi kaybettiğim vakitlerin anısına yazdım bu mektubu sana.Bazen otobüste iki sevgilinin başlarını yaslayıp uyurken ki rahatlığında,bazen sokakta babasının elinden tutan bir çocuğun gözlerindeki güvende bulurum seni.Düşündükçe nazım olasım gelir ve hep hasretini bir uçtan bir uca yakasım gelir...Bir kuş hafifliğinde sana akar yüreğim,yokluğunda yok olmaktan korkarak.Yaşadığı acıları anlatırsa sana gözyaşlarınla yıka yaralarımı yada hiç bekletmeden uçurduğumuz çocuksu uçurtma.Bizi bekliyor Hacıkumru,saatçi yokuşu ve seni bekliyor gölet olmuş bir nisan yağmurunun çocuğu.Hadi gel artık.Dayanamıyorum hasretine...Hep birini sevmek istemiştim, yitikte olsa yalanda olsa , yanımda olmasa da sevmeyi delicesine ve sen çıktın karşıma..Ben Leyla isem benim sevdiğim Mecnun olsun isterim , yan yana olmasak da , beden toprağa kavuşsa da ruhlarımız hiç ayrılmasın isterim. Sen böyle sevebilir misin? Ben severim diyorum kendi kendime en az ölüm kadar gerçek. Keşke şimdi yanımda olsaydın, ama yoksun! Olsun diyorum, ben seni öylesine sevmedim ki! Ben seni sıcak tenin içinde sevmedim , ben seni ruhunla sevdim. Ben seni! Ben seni zifiri bir karanlıkta sevdim .Sevdim mi acaba? Gerçek sevgi bu mu? İçimi cayır cayır yakan bu ateşin adı aşk mı? Yoksa ,yoksa her şeyin yapmacık olduğu şu küçücük dünyada daha da küçülen insanların adını aşk koydukları bir heyecan mı sadece? Eğer bu gerçek aşk değilse gerçeğini hayal bile etmek istemem. Şu an hissettiklerim bile beni ağır ağır boşluğa çekiyor bundan fazlasını ne hislerim ne yüreğim ne de ruhum kaldırır. Sadece bir tek cevap ver. Ben senin kalbinde hiç olmasam da artık sana sarılamasam da unutma ki bu ateş hiç sönmeyecek değil mi? Ta ki ruhum ölene dek. Sevda’nın adını anan tek bir yürek kalmasa da , tüm kalplere mühür vurulsa da , seven gönülleri kor ateşle dağlasalar da, benim kalbim seni anar , benim sevdam tüm mühürleri söker , ben de dağlanacak tam bin yürek var her biri Arş kadar...

Cesaretini giyin gel hadi, gecikmiş sözlerimi kes gülüşlerinle. İçindeki derin boşluğa yerleşivereyim aniden. Su gibi akarken yıllar, bir ömre sığdırır mısın beni… Kurbanın olayım yar, yağmur gözlerimden hüzün akıtma, sevdana sürgün satırlarımı bırakma zemherilerde.Adı yalnızlıktı ya, senden ötesi yoktu adeta. Koca bir evren ve dört duvar geceler. Yastığımın bir yanı boş, bir yanı azap. Şeytan azapta derler ya, sen inanma; şeytan bile uğramıyor oraya... Sadece yastık mı boş olan; peki ya yürek? Bakışlar boş, yaşam boş, yürek boş!..
Ve vicdanımızın tek düşü olur; uyumak Yıllardır hiç hissetmediğim bir duygu bu; uzaktan da olsa bir ses; O, aşktan bahsedişlerin var ya, ne zaman başkalarına aşktan bahsetsen, yetim hissettim kendimi…Öyle olsun dedim, yıllar geçse de, saçlarına ak düşse de sevdim yüreciğini…Ne takvimler engel olabildi seni sevmeme, ne gururum, ne de dunya. Lanet olsun ki hic vazgecmedi dunya donmekten, benim seni sevmekten vazgecmedigim gibi. Daha acmadan ellerimi tanriya fisildayivermisti aslinda bir ses kulagima "yapma" diye. Nasil durabilirdim ki? Sen soyle durabilirmiydin icinden geleni soylemeden, haykirmadan ?? Cevap ver ! Hayir biliyorum sen farklisin.. Hos, neye gore kime gore farklı oldugunun farkinda olman gerekirdi aslinda ama ustu kapali kalsin sevmiyorum bunu konusmayi sen de sevmeyeceksin diye.Zehir gibi tatlı, ölüm gibi sevimli her şey. Bir yanım yastaydı da öbür yanım zevkte.. Adeta dört köşe. Ancak, her bir köşe sana dair, her bir köşenin ucu . Hüznümde sendeydi meşkim de, zevkim de.. Neden bu denli sana hapisti hisler ve neden sendin çıkmaz sokakların buğulu feneri? Anlayamadım. Köşesi yok yaşamın, bir çember oldu artık.. Sessizliğe bürünmüş kentin bomboş sokakları gibi, gece de yalnızdır aslında, bitmeyen dertler karanlığında. Geceler, şairlerin hayatı ve yalnızların iç hesaplaşmasıdır. Kendilerini dinledikleri, biraz iç çekerek en güzel eserlerini verdikleri bir zaman dilimidir. Geceler, hoyrat kalmış bir yaban gülü gibidir. Hasretlerin önünde diz çökmüş insanların gözyaşıdır, her insanın kendi vicdanıyla hesaplaşması, her kalbin içten içe yalnız kalmasıdır..gözyaşın düşer, adına hüzün koyduğun ne varsa kahkahalarla seni izler.
Rüzgara tut şimdi narin gövdeni. Aman demek için, kırılan bir kaleme ağlamak için henüz çok erken. Suçumuz sorgusuzluk, suçumuz yaşamanın aman dilemez sağrısı. Kirli sokaklarında dolaşırız da bu hayatın, temiz düşlerle uykulara dalarız her mevsim. Her insanın bir türlü başını koyamadığı bu ceza kütüğünde, dudaklarına baharları sürerek, ömrüne yarınları yükleyerek dolaşmazsan, sevdaya sürgün, aşk’a üzgün yaşarsın. Aşk iğnesiyle dikilince bir dikiş, kıyamete kadar sökülmez imiş. Aşk ile insan elbet güneşe benzer; ve aşksız gönül misal–i taşa benzer. Hayatı aşka bölünce hayat çoğalır; bütün hayatları toplasan geriye aşk kalır. Gelip kemiğe dayanınca dünya, hayata atılan kemend olur; göz kapaklarından vurulunca kasırgalar, annelerce deprem, babalarca bend olur. Aşksız bahar dallarını kuru bir ayaz boğar, aşksız rahmini yargılayan bebekler nagehan doğar. Mahrem düşüncelerle perdelenen odalarda ya ezel ya ebet olur; aşk kayıp giderse dünyadan ebet kıyamet olur; sevgisizlik gelir, dünya cehennem olur. O kadar saçma ki yaşananlar anlamıyorum, neyim ben, nasıl biri oldum, yapmam dediklerim şuan yaptıklarım ve ben buradayım, nerde olduğumu, neden olduğumu bilmeden anlamsız bir düş gördüğüm ve ben düşlerden bıkmış durumdayım, niye olduğunu bilmeden, neyi, neden sevdiğimi bilmeden, bir şeyleri yaşamak bir şeyleri acı çekerek yaşamak ve sebepsiz sonuçsuz anlarda olmak…
Bu saçmalıklar boğuyor beni artık, bazen neden diye sorsam da cevabı yok bazen cevaplar kaçtıklarım oluyor ve ne zaman kaçtığım bir şey olsa gelip yüreğime yerleşiveriyor sinsice… Ben ne zaman ölümden korksam bir cinayet oluyor gözlerimin önünde ve en merkezinde ben bu cinayetin, kendi mantığım kendi gerçekliğim yüreğimin elleri arasında kana bulanmış, paramparça olmuş, bir ben, sonunda kanlar ve silinemeyen bir sahne şimdi…Esrarı çözülmüş büyülerden kaçtım.. Cinler periler eski tufanlardan kalma. Perişan. Bilmediği dualara el açmışken avuçlarım; sağımda bir melek ağlamaklı, solumdaki yazıcılar suskun... Mırıldandığım yine de sen, alevi gözlerimdeyken cehennemin. Terinin tuzuyla yanarken bedenim dökme bir damla bile su, ne varsa senden gayrı yanıp temizleneyim.Dilindeyken nefesimden savrulan çığlık susma, duyulmasın feryadın. . Son vedanı hatırlıyorum, gözlerime ağlarcasına baktığını, Gözlerini kalbime gömdüğünü hatırlıyorum, Bir daha çıkamasın diye... Çıkamadılar zaten kalbimden gözlerin, Ölüler dirilirler mi ki gömülenler çıksın, gitsin? Gittin son bir veda ile gözü yaşlı, Elimde kolyene, dakikalarca baktım, ağlamaklı, Sıkıldım, üzüldüm, perişan oldum ama ağlamadım... Ağlayamadım, engel oldu gururum, engel oldu aşkım, Uzaklara gittin, belki birdaha asla geri dönmemecesine, Yorgun gözlerle baktı yazdıklarına , buruşturup atmak istedi düşüncelerini aç bir köpek gibi bakan çöp kutusuna. Ne zaman bunu yapmak istese ; kıpkırmızı bir suratla fütursuzca kendisine tükürüyordu hayat . Oysa kaç kere kusmuştu düşüncelerini bu sahte beyaz kağıtlara – hakikatlerinin rengi kahve- Orman koksa sevgilim dedim içinden . ‘’orman’’ ne çok şey istiyordu yine. Pis pis güldüm , sigarama baktım, acaba sigarada bana bakıyor mu diye düşündüm . Paketin ağzı açıktı ve ağzı açılan her şey bitmeye mi mahkumdu? Birden ruzgar kesildiginde baka kalacagim ardindan...
son kez bana el sallarmisin cok aci cekiyorum
melekler bile aci cekermis bunu öğrettin bana
gözlerini kapattigin da yaninda ben olacagim beni hayal et,beni düşün ellerini tutuyorum hisset beni... Hisset ki ruyalarinda ben olayim...
Son bi kez kulagina fısıldıyorum hisset beni ebediyete göçtüm sebebi sensin... Sen ki uçsuz bucaksiz bir dunya; ben ki üzerimde ki olumsuz sevgini yasayan bir melek...
Kanadim kirildi uçamiyorum artik... Huzuru bulmak istiyorum ama dur son bir kez bakayim sana, sanirim sürem doldu, sanirim sen hicbir zaman benim degildin...Aşk nasıl akar bir yürekten diğer bir yüreğe? Belki bir şarkıyla, belki bir şiirle gelir. Belki de bir yıldız olarak düşer avucunuza, dilek tuttuğunuz bir gecede... Uzak bir kentte bir yürek şiirler yazar adınıza... Her dizede onu bulursunuz, her dizede kendinizi...karaktere sığdırmaya çalışırsınız içinizden taşan her duyguyu... Sığdıramazsınız... Sonra beceremeseniz de şiir yazmayı onun kadar güzel, bir şiir dökülür kaleminizden...Yine saldım kendimi hüzünlere son vedalardan sonra. Bir damla gözyaşı ve aklımda sen .Niye bu terkediş niye bu özlem .Zor gelmişti belkide sevmek .Çekip gitmek miydi? Yoksa kalıp savaşmakmıydı. Hasret koyduk sevdamızın adını son bir çarede işte belkide bu yüzden üzdüm kendimi.Derdim benim olman değildi elbet ama ben seni ellerin olasın diyede sevmemiştim .Bir veda değil bizi kahreden .Bizi yok eden bencillikti yıllara sitemimdi. Umut ekmiştim son hasrette belki yeniden olur diye. İşte yine sondayız yine ayrılıklara gebeyiz. Adını mıh gibi çakmışken aklıma nasıl unuturum tüm benliğimle seni .Hala kokum üstümde o başını koydun yastığınla öyle kaldım sensiz odamda .Dört bi yanım hüzün dört bir yanım hasret .Yakışmadı sana bu son gidişin yakışmadı ey sevdiğim. Nasılda severdik nasılda ağlardık olurda ölüm bizi ayırır diye !!!Ölüme gerek mi kaldı yalanmış meğer ölürcesine seviyorum derken yalan söylemişin . Elbet alışırım yokluğuna eğer terkedip gitmek yakışıyorsa sana Ne çok şey anlatır gözyaşları...Bazen söylenemeyen sözlerin sesi, bazen bir pişmanlığın diyeti ,bazen de bir sevda nefesi...Sessizliğin çığlıklarıdır aslında gözyaşları...Anlatılamayanı anlatmak ister karşısındakine...Eğer anlayabilirse... Konuşacak hiç kimsesiz saatlerim var benim. Kendi halinde ilerlerken hayat ve ‘asla’ dediğim yaşanmışlıklarım.
Tekrar et ve dilden dile çevir beni. Acılarım var. Kimse bilmesin diye saklayıp durduğum, pişmanlıklarımı üst üste koydum.
Üstü tıka basa sırlarla doldu.Varsın bölsünler hayallerimizi, kara bulutlara boğsunlar, yüreğimden de sökemezler ya seni..ancak kendilerini kandırırlar, beni değil.. ne bir anını unuturum yanımda geçirdiğin, ne de bana son bakışını.ne kokun silinir ellerimden ne de ağlayan gözlerin gözlerimden.. sen istersen gelme ben bu yolda yalnız da yürürüm..beni karanlıklar içinde tek bıraksan da yutkunur devam ederim..nefes alıyorsun ya, yaşadığını biliyorum ya bana yeter..özlemek ; yüreğinin en acı hali,sessiz bir haykırış sanki…dilin varmıyor özlüyorum demeye…o bile sana karşı sanki…bir acı yürekte yara açan , hiç kapanmayacak gibi gelen.gözyaşları akıyor sormaksızın özlemin adı geçen her şarkıda,her şiirde…
…yabancılaşıyorsun zamanla kendine,özlediğine ama bir tek özlemek terketmiyor,yabancılaşmıyor sana…”git” diyorsun “hayır” diyor.nefret ediyorsun bu sözden…Şimdi aklıma gelmişken sorayım;Neden..?